وقتی ما با دعاهایی که از معصومین به ما رسیده است دعا می کنیم، در حقیقت زبان خود را به زبان کسی میسپاریم که میداند در آن لحظهی بحرانی چه باید گفت، قلب و ذهن خود را با قلبی هماهنگ میکنیم که پیشتر این مسیر را تا انتها پیموده است و از محدودیتهای فهم و بیان خود فراتر میرویم و با بیانی که از سرچشمهی فیض تراوش شده، با خدا راز و نیاز میکنیم.
