در حالی که همسایگان شمالی و غربی ایران با تکیه بر ذخایر گازی بسیار کمتر، اقتصاد خود را با درآمدهای کلان صادراتی به پیش میبرند، ایران که صاحب دومین ذخایر عظیم گاز جهان است در چرخهای معیوب از مصرف افسارگسیخته داخلی، یارانههای ویرانگر و تحریمهای فلجکننده گرفتار شده است. تولید سالانه حدود ۲۷۰ میلیارد متر مکعب گاز طبیعی، که میتوانست ایران را به یکی از قدرتهای تعیینکننده بازار انرژی منطقه و جهان تبدیل کند، عمدتاً در داخل کشور میسوزد؛ آن هم به شکلی که نه تنها مازاد صادراتی ایجاد نمیکند، بلکه در فصول سرد سال حتی به واردات گاز از ترکمنستان وابسته میشود. این پارادوکس نه یک بحران فنی، بلکه نتیجه سیاستگذاریهای ناکارآمد، عدم اصلاح یارانهها و انفعال دیپلماتیک است که فرصتهای طلایی را به باد میدهد.
