در دهههای اخیر، توسعه فناوری اطلاعات و ارتباطات در ایران تحت تأثیر دو عامل متعارض قرار داشته است: از یک سو تحریمهای همهجانبه غربی که دسترسی به فناوریهای روز و سرمایهگذاری خارجی را محدود کرده، و از سوی دیگر تلاش دولت برای ایجاد زیرساختهای دیجیتال مستقل و امن برجسته شده است. در این میان، جمهوری خلق چین به عنوان شریکی راهبردی ظاهر شده که هم از نظر فناوری و هم اقتصادی توانسته خلأ ناشی از تحریمها را تا حدی پر کند.
