برای فرار از سندرم «دهکده پوتمکین» جلسه را به مسأله گره بزنیم: هر جلسه باید خروجی روشن، مسئول مشخص و ضربالاجل داشته باشد. زبان را از مه به شفافیت برگردانیم: اگر چیزی قابل توضیح نیست، هنوز فهمیده نشده، آشکارش کنیم. ایده را از مالکیت شخصی نجات دهیم: ایده خوب باید به سیستم تعلق داشته باشد، نه به خودشیفتگی مدیر. ارزیابی را از ظاهر به اثر منتقل کنیم: مدیر خوب کسی نیست که بهتر دیده میشود؛ کسی است که مسأله را بهتر حل میکند. ترس را کم کنیم: تا وقتی گفتن واقعیت هزینه دارد، همه ترجیح میدهند نقش بازی کنند.
