ایران در آستانه یک دوراهی تاریخی در حکمرانی قرار گرفته است؛ دوراهی میان حرکت سریع به سمت حکمرانی هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی و گرفتار ماندن در ساختارهای سنتی و بوروکراتیک. در شرایطی که جهان بهسرعت برای بهرهگیری از هوش مصنوعی در اقتصاد، مدیریت و خدمات عمومی آماده میشود، نبود زیرساخت پردازشی، قوانین شفاف، یکپارچگی دادهها و مهمتر از همه ناتوانی در حفظ نخبگان میتواند فاصله ایران با موج جدید فناوری را عمیقتر کند.
