انسان در میان انبوه صداها و اطلاعات، ممکن است از شنیدن مهم‌ترین ندا بازبماند؛ ندایی که در عرفان، از عالم قدس سرچشمه می‌گیرد و می‌تواند جان خفته را از تاریکی جهل و حجاب‌های نفسانی رها کند. در این نگاه، اولیای الهی با نفخه وجودی خود نقشی همچون «اسرافیل» برای احیای درون انسان دارند و سالک با عبور از کثرت و رهایی از «من»، به حقیقتی واحد می‌رسد که در آینه انسان کامل تجلی یافته است.
