Күзгі жаңбыр мен балалық шақтың жылуы

Бала кезімнің ең тереңде сақталған, жүрек түкпірінен өшпей орын алған естеліктері – күздің жаңбырлы кештерімен өрілген. Күз келген сайын табиғаттың өзі бір ерекше күйге еніп, айнала жұмсақ мұңға бөленетін. Аспанды сұр бұлттар торлап, күннің әлсіз шуағы жерге әрең жететін. Сарғайған жапырақтар ағаштан баяу үзіліп түсіп, жер бетіне алтын кілемдей жайылатын. Ал жаңбырдың тырс-тырс еткен үні – сол мезгілдің жүрекке ең жақын әуені еді.

Терезеге тамған әрбір тамшы бір сыр шерткендей, бір әңгіме айтқандай әсер қалдыратын. Сырттағы әлем суық әрі мұңды көрінгенімен, үйдің іші керісінше – жылылық пен мейірімге толы болатын. Сол жылылықтың қайнар көзі – анам еді. Ол менің төсегімді...