Орадан бир муддат ўтиб, Дониёр совқота бошлади. Қунишиб олди, лекин исимади. Борган сари совуқ эт-этидан ўтиб кетаверди. Кўзларини юмганча қимир этмай ётган шерикларининг қаватига ётиб олмоқчи бўлди. Шу томонга энгашди ҳам. Лекин нимадир оёқларини узатишига йўл қўймади. «Яхшиси, у ёқдан-бу ёққа юриб тураман. Душманнинг тирик қолгани аллақачон қочиб кетиб бўлди. Ўзимизникилардан ҳам соғи қолмаган бўлса […]
