* * * Наимқулнинг бу гапи нақ жонимни узиб олаёзди. Қопқонга тушган сичқон каби хаёлан типирчилаб, дардимни, ҳасратимни кимга айтишни, кимдан кўмак сўрашни билмай ҳайрон бўлдим. Шу тобда эшик очилиб баланд бўйли участкавой ичкарига мўралади. Раис уни кўрди-ю, шоша-пиша ўрнидан турди. — Киринг, Сарваржон ука, кираверинг!.. Мен бу манзарани кўрганимдан сўнг тушкунлик тубига […]
