Искиткеч кеше ул

Әни! Дөнь­я­да иң якын, иң ка­дер­ле ке­ше. Ми­нем өчен кай­гыр­ту­чы әни­ем бу­лу – зур бә­хет ул! Әни­ем без шат­лан­ган­да шат­ла­на, без кай­гыр­ган­да кай­гы­ра, үзе­нең акыл­лы ки­ңәш­лә­ре бе­лән юа­та. Ул ис­кит­кеч са­быр, акыл­лы, уң­ган, шат кү­ңел­ле, ачык йөз­ле. Без­не һәр­ва­кыт тәм­ле аш­ла­ры бе­лән сый­лый. Авыр­ган­да дә­ва­лый, ир­кә­ли.
Әни­ем­нең исе­ме На­и­лә. Ул мәк­тәп­тә укы­ту­чы бу­лып эш­ли. Бик күп ел­лар рус ба­ла­ла­ры­на та­тар те­ле укы­та. Әни­ем ба­ла­лар­ны бик яра­та. Үзе­нең уку­чы­ла­ры бе­лән төр­ле ки­чә­ләр үт­кә­рә, олим­пи­а­да, кон­курс­ларда кат­на­шып приз­лы урын­нар ала. Уку­чы­ла­ры да аны хөр­мәт итә­ләр.
Мин әни­ем­не бик яра­там. Әни­ем­нең озын го­мер­ле, һәр­ва­кыт­та да шат йөз­ле бу­лу­ын те­лим.