طراحی در بافتهای متراکم مسکونی، محدودیتهای بعضاً متضادی را برای معماران به همراه دارد و این امکان را برای آنها فراهم میکند که فضاها و ترکیببندیهای پیچیدهتری را امتحان کنند. به همین دلیل یکی از گونههای مرسوم در معماری دوران مدرن تهران، طراحی بر اساس کمپوزیسیون حجمی-فضایی بوده است.
